گاهگاهی با تو حرف میزنم با اینکه نمیدانم صدایم به تو میرسد یا نه، حتی نمیدانم دوست داری اینطوری مزاحم عیشت بشوم یا نه، وقتی زنده بودی خیلی مرا دوست داشتی بی آنکه لایق آن باشم. من فقط چند خاطره از تو در ذهن دارم، شش سالم که بود، خسته شدی و رفتی همان طور که خودت دوست داشتی و همیشه میگفتی؛ یک تب و یک مرگ، فقط چند روز در بیمارستان بستری بودی.
من بی آن که دقیقا بدانم چرا، دوستت دارم، تو صبور بودی این را همسایه های قدیمی میگویند، دلسوز و اهل محبت بودی این را خودم میدانم، اهل محل هر وقت می فهمند من نوه ی تو هستم و یادی از تو میشود همه اش ذکر خیرت را می گویند به ویژه آن دوست نماز جمعه ی تو که هر وقت می بینمش به خودم می گویم یعنی تو می توانستی تا الان زنده باشی و دلم انقدر بهانه ات را نگیرد و می توانستی کار ی کنی که من در کودکی فکر نکنم فقط برخی از آدمها می توانند هم مادربزرگ داشته باشند هم پدربزرگ و مادربزرگ نداشتن یک چیز طبیعیست البته این همه اش تقصیر تو نبود تقصیر آن یکی پدربزرگ و مادربزرگم هم بود یا شاید تقصیر عمویم که ماشینش در راه مشهد خراب شد و تصادف کردند و باعث شد من هیچ وقت آن ها را نبینم و ناچار شوم به تصویر قشنگ مادر پدرم همچون یک غنیمت جنگی با ولع چشم بدوزم، بگذریم.
مرور خاطراتی که با تو داشتم خوشحالم نمی کند چون در همه خاطره ها من نقش آدم بده ی ماجرا را داشتم و این تو بودی که تحملم می کردی و وقتی خودم را جای تو میگذارم به تو حق می دهم مخصوصا آن روزی که به خاطر اشتباهم به جای حرف زدن فقط نگاهم کردی کاش فحشم میدادی که تحملش آسان تر بود آن روز تو چه قدر عمیق با نگاهت به من فهماندی که اشتباه کرده ام و نگاهت آن قدر گیرا و نافذ بود که هنوز از عمق جانم بیرون نرفته است و هنوز هم همانقدر شرمنده ات هستم ولی امیدوارم از من گذشته باشی نه به خاطر اینکه من اینقدر دوستت دارم بلکه به خاطر اینکه خودت آن اندازه کریمی. پیش خودمان باشد دلم برای آن نگاهت هم تنگ شده.
روز تشییع تو وقتی درست شش ساله بودم من را جلو نبردند تا تو را نبینم، مرا به پسرعمویم سپردند که کبوترهای امام زاده به من نشان بدهد و من چه قدر احمق بودم که نفهمیدم این آخرین فرصت دیدن توست.
تو ,بودی ,هم ,ی ,دوست ,یک ,به خاطر ,بودی این ,این را ,خاطر اینکه ,از تو
درباره این سایت